.

دل کندن از میز ریاست، امروزه بدل به یکی از دغدغه های مدیران بازنشسته شده است. شاید اگر حکمی در قانون یا شرع مبنی بر موروثی بودن میز و صندلی مدیریت بود، روسا و مدیران در اجرای این مُر قانونی ذره ای تردید و تفسیر و تعبیر به خود راه نمی دادند

اکبر محمودی تهیه کننده گیلانی از بی‌تفاوتی مسئولان فرهنگی نسبت به درخشش‌ نماهنگ‌های ارزشی استان در سطح کشور گلایه کرد.

.

نقی هدایتی در یادداشتی اسماعیل حاجی پور را پرگو و پرمدعا و موج سوار دانست.

مدیر حوزه‌های علمیه گیلان نوشت: امیدوارم قبل از آنکه دیر شود با دوری از وسوسه خناسان در محضر ملت از این سخنان استغفار کند و راهی برای آخرت خویش بیابد.

.

.

.

.

بهمنش نوشت: گویا سهم آقایان از سفره انقلابی که اعتقادی به آن ندارند، حسابی رنگین‌ و‌ مطول شده است.

آیا سگها باید حقوق داشته باشند و از حقوق شهروندی بهره مند شوند ولی دختران مظلوم و معتقدان به آیین اسلام باید مورد هجمه قرار گیرند ؟

چرا استاندار و معاون و فرماندارش یک مصاحبه انتقادی در باره وضعیت شورا انجام نمی دهند تا مردم بدانند که یک نهاد و مسئولی پی گیر وضعیت شهر است؟

مسئله مهم تر و خطر دروغ گفتن به ویژه از سوی هر مسئولی در هر رده ای، ضربه زدن به اعتماد و اطمینان و ایمان مردم است .

مردم به شوراییان رای دادند که به توسعه شهر و رفاه شهروندان کمک کنند اما اکنون خود شورا عامل پسرفت شهر شده اند.